Rondje Zorg

Jeroen Mulder

Nog te gaan

Qr
van totaal € 250 (94%)

In juni liep ik van Emmen naar Leiderdorp: ruim 200 km. Daarna werd ik helaas zelf ziek. Maar ik herstelde ook. En dus kan ik weer gaan lopen. Natuurlijk voor het goede doel.

De eerstkomende tocht zal een Rondje Zorg zijn. Ik loop dan langs ziekenhuizen in het Noorden van het land en bezorg bij elk een bos rozen. Als persoonlijk bedankje voor het feit dat ze mij weer hebben opgelapt (reuze dankbaar dat het zo voorspoedig is afgelopen!) en als hart onder de riem. Omdat de zorg opnieuw in de frontlinie staat.

De tocht begint op 18 december, van Emmen naar het Refaja in Stadskanaal. Daarna:
19/12: Stadskanaal - UMCG Groningen
20/12: Groningen - Wilhelminaziekenhuis Assen
21/12: Assen - Bethesda Hoogeveen
22/12: Hoogeveen - Scheperziekenhuis Emmen

Totaal zo’n 170 kilometer. Voor de zorg. En voor gezonde longen.

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 50 29-11-2020 | 20:08
€ 10 27-11-2020 | 09:47 Jeroen, fantastisch dat jij weer gaat lopen voor Longfonds! Zet 'm op! En geniet.
€ 10 21-11-2020 | 12:14
€ 5 21-11-2020 | 10:46 Zet hem op, maar dat doe je zeker.
€ 100 16-11-2020 | 11:17
Bekijk alle

Lopen als eerbetoon

10-11-2020 | 11:42  I In 1823 liepen twee Leidse studenten door Nederland. Wie de oorspronkelijke dagboeken en notities van Jacob van Lennep en Dirk van Hogendorp leest, ontdekt al snel dat dit vooral een inspectietocht was. Gijsbert Karel van Hogendorp, een van de opstellers van de grondwet uit 1815, stuurde zijn zoon eropuit om te ontdekken hoe het land er na de Franse tijd bij lag. Vriend Van Lennep mocht mee op deze ontdekkingsreis. Die ontdekkingsreis ga ik ook maken en net als Van Lennep, te voet. Het is het begin van de zomer in 2020. Wat een magisch jaar had moeten worden, is vooralsnog één grote teleurstelling. Een pandemie raast over de wereld en slaat Nederland daarbij niet over. Het openbare leven ligt vanaf maart zo goed als stil. De bloeiende economie is met een klap tot stilstand gekomen, maar eigenlijk is dat het minst erge. Het virus eist een enorme tol met volle ziekenhuizen en zelfs honderden doden. Mensen die genezen van het Coronavirus moeten soms maandenlang herstellen.  Met een zogenaamde intelligente lockdown heeft onze regering geprobeerd de gevolgen voor de volksgezondheid zoveel mogelijk te beperken en dat lijkt redelijk gelukt – al is dat allemaal relatief. Elke dode is er tenslotte één teveel. Per 1 juni zijn de maatregelen iets versoepeld en mag Nederland het ‘normale’ leven weer enigszins hervatten. De vraag is alleen wat nog ‘normaal’ is. Een samenleving waarin iedereen op anderhalve meter afstand van elkaar moet bewegen en het handenschudden is vervangen voor een ‘elleboog’. In dat Nederland loop ik van mijn woonplaats naar het westen van het land, in zes dagen van Emmen naar Leiden – de stad van Van Lennep en Van Hogendorp. Dwars door een land dat letterlijk weer enigszins op adem komt. II Dat was in juni. Inmiddels is 2020 in meer dan één opzicht voor mij een gedenkwaardig jaar geworden. Ik werd zelf ziek, een paar maanden na deze tocht van Emmen naar Leiderdorp. Als je hijgend, naar adem happend in een rolstoel de spoedpost van het ziekenhuis in wordt gereden, gaan alle alarmbellen af. Een vooraanstaand arts heeft het woord tweede golf al in de mond gehad: Corona komt terug naar Nederland. Alles staat op scherp. Ik hijg mijn naam en geboortedatum, kan nauwelijks kracht zetten op mijn stem. Daarna krijgen wij – mijn vrouw en ik - de opdracht om in een apart hokje plaats te nemen en te wachten tot ik wordt opgehaald door een verpleegkundige die inmiddels helemaal is ingepakt. Ik heb de puf niet om te zeggen dat ik echt geen Corona heb en Juut krijgt de kans niet, die moet vooral wachten – in dat hokje van plexiglas. Ik verga van de pijn. Dit is begonnen in mijn enkels en heeft zich gaandeweg uitgebreid naar de heupen en de onderrug. De handen en de armen zijn er vanmiddag bijgekomen: ook daar voel ik nu pijnscheuten bij de geringste beweging. Daarbij heb ik het stikbenauwd gekregen. Op de een of andere manier kan ik niet goed inademen, het doet gewoon teveel pijn. Nee, geen COVID-19... Het blijkt een kruisreactie te zijn op antibiotica die ik heb gekregen tegen een ontsteking. Het immuunsysteem is even flink de weg kwijt, maar gelukkig herstel ik goed en voorspoedig. Ik kan gelukkig ook snel weer mijn plannen voor langere wandeltochten hervatten. Volgend jaar wil ik van Den Haag teruglopen naar mijn geboortedorp, Emmer-Compascuum, maar eerst gaan we het rondje langs de ziekenhuizen in het Noorden doen. Het is november en we zitten in de tweede golf. Weer staat de zorg in de frontlinie. De planning is om op vrijdag 18 december naar het Refaja in Stadskanaal te wandelen, de eerste etappe. Het zal niet meer zijn dan een hart onder de riem, maar ik vind dat al het zorgpersoneel tot Mens van het Jaar 2020 mag worden uitgeroepen. Niemand uitgezonderd. Al maanden waarschuwen mensen als Diederik Gommers en Ernst Kuipers voor de gevolgen van de tweede golf. We zien dit al maanden aankomen.  De toestroom van patiënten, de volle IC’s en het moeten afschalen van de reguliere zorg. En wederom staan al die zorgmedewerkers in de frontlinie. En vermoedelijk weer maandenlang. Hoeveel kan en mag je van een sector verlangen? Ik zal lopen. Elke stap een eerbetoon.
Lees meer